• EG-xiste

La Cité Internationale Universitaire de Paris

Prawdziwa wieża architektoniczna Babel


Wielka wojna dobiegła końca, a jej traumatyczne ideały wzmocnione pacyfizmem. Kryzys mieszkaniowy w Paryżu jest rzeczywistością. W odpowiedzi na to zaczyna kiełkować koncepcja kampusu uniwersyteckiego, którego ambicją jest oferowanie wysokiej jakości powitania studentom z całego świata oraz promowanie mieszania i wymiany kulturalnej.


Ojcowie założyciele


Paul Appell , francuski matematyk, normalien, zajmuje ważne miejsce na francuskim uniwersytecie. Prezes Francuskiego Stowarzyszenia Ligi Narodów, jest też inspiracją dla pożądanego dla tego miasta pacyfistycznego wymiaru.


Emile Deutsch de la Meurthe , przemysłowiec naftowy, pochodził ze skromnej rodziny. Ale jest znany ze swojej filantropii i roli, jaką odegrał w powojennej odbudowie. Wraz ze swoim bratem Henrym jest jednym z wielkich patronów III RP. Z entuzjazmem odpowie na prośbę Paula Appell, finansując budowę pierwszego kompleksu mieszkaniowego w City.


André Honnorat , Minister Edukacji Publicznej i Sztuk Pięknych, wielki obrońca intelektualnych wpływów Francji za granicą, jest również zdeklarowanym pacyfistą. Będzie prezydentem kampusu uniwersyteckiego od 1925 do 1948 roku.

 

Poród


Zaczynają się długie negocjacje w celu znalezienia finansowania i korzystnego gruntu pod budowę.


Wybrano działkę o powierzchni 27 hektarów, położoną w pobliżu Parc Montsouris na południu Paryża. Stolica rzeczywiście ma przestrzeń niezbędną do realizacji takiego projektu, z ogrodzeniem Thiers , jego bastionami i koszarami, które otaczały stolicę od 1845 roku i które wielu chciało zniknąć.


W 1921 roku podpisano porozumienie zezwalające na utworzenie kampusu uniwersyteckiego, mającego stać się epicentrum młodej międzynarodowej inteligencji.


Następnie rozpoczął się rozwój tego miasta-ogrodu pod kierownictwem głównego architekta Lucien Bechmann , projektanta krajobrazu Jean Claude Nicolas Forestier , a następnie Léon Azéma .


Znajdziemy tam zasady planowania ówczesnych kampusów amerykańskich, park podzielony na odrębne przestrzenie, duży centralny trawnik i obiekty sportowe na obrzeżach miejscowości.


W 1923 roku położono pierwszy kamień miasta. Wiosną 1925 r . Z ziemi wyłoniła się „ Fondation Emile Deutsch de la Meurthe ”.


Centralny pawilon Fundacji i jej dzwonnica

Wzrost


Odpowiadając na wezwanie członków założycieli, wiele zagranicznych rządów angażuje się z kolei w budowę swoich rezydencji.


Tak więc od 1927 r. Ponad połowa domeny została wyposażona, szybko okazało się konieczne myślenie o rozszerzeniu domeny, aby przychylnie reagować na napływające zagraniczne zapytania (Hiszpania, Włochy, Brazylia, Grecja, Stany Zjednoczone itp.) .


Miasto osiągnęło maksymalny rozwój, licząc ponad 40 ha po trzech kolejnych rozbudowach.




Sen i nowy bodziec


Miasto pozostawało uśpione podczas drugiej wojny światowej oraz trudności finansowych i gospodarczych, które po niej nastąpiły, zanim wznowił nowy boom na początku lat pięćdziesiątych.

Wraz z utworzeniem obwodnicy zostaje amputowana część swojej domeny.

Od początku XXI wieku nastąpił nowy impuls wraz z projektami remontowymi lub budowlanymi w jego domenie lub poza murami.

 

A teraz zbadajmy pawilony, fundamenty i domy kampusu uniwersyteckiego, poprzez moje subiektywne wybory.

 

Fundacja Deutsch de la Meurthe

Lucien Bechmann - 1925


Cześć dla pierwszego zestawu zbudowanego i ukończonego w 1925 roku, w malowniczym i średniowiecznym stylu regionalistycznym, bardzo inspirowanym miastami-ogrodami i brytyjskimi uczelniami, takimi jak Oxford.





Zestaw składa się z siedmiu pawilonów ustawionych wokół dziedzińca z ogrodem, a nad głównym budynkiem dominuje dzwonnica. Zastosowane materiały, kamień i cegła, na dachu łupek.


Ogólnie dachy dwuspadowe i narożne wieżyczki, okna słupowe i okna dziobowe


Budynki są połączone zadaszonymi pergolami.






 

Fundacja Biermans-Lapôtre

Armand Guéritte - 1927


Jeden z najstarszych i najbardziej imponujących domów w mieście, został zbudowany pod kierunkiem głównego architekta francuskiego rządu Armand Guéritte.


To dzięki wsparciu finansowemu biznesmena Jean-Hubert Biermans i jego żony Berthe Lapôtre powstało to osiągnięcie, mające na celu przyjęcie uczniów z Belgii i Luksemburga. Oto więc klasyczny monumentalny budynek, który tu i ówdzie przypomina tradycję flamandzką z narożnymi wieżyczkami i prostymi zakrzywionymi szczytami.



 

Dom Narodowego Instytutu Rolniczego

René Patouillard-Demoriane - 1928


Dom ten został zbudowany pod kierunkiem architekta René Patouillard-Demoriane , znanego jako jeden z aktorów w odbudowie zniszczonych podczas Wielkiej Wojny regionów, a także wielu budynków administracyjnych. Jest to pierwsza szkoła dla studentów inżynierii na terenie kampusu uniwersyteckiego. W 2007 roku stał się Maison Internationale AgroParisTech.

Stonowana i elegancka fasada w stylu Art Deco


 

Dom Studentów Ormiańskich

Léon Nafylian - 1930


Dom ten zawdzięczamy filantropowi Boghos Nuba Pacha , bardzo zaangażowanemu w pomoc ofiarom i ocalałym z ludobójstwa Ormian podczas Wielkiej Wojny. Przywiązany do odbudowy zdziesiątkowanej elity ormiańskiej, został głównym mecenasem Domu i wezwał architekta Léon Nafylian do jego realizacji. Dom nazywa się również Fondation Marie Nubar .

Istnieje architektura inspirowana średniowieczem z jej podwójnymi kolumnami, fryzami z liśćmi oraz motywami roślinnymi i zwierzęcymi.



 

Dom Studencki Azji Południowo-Wschodniej

Pierre Martin i Maurice Vieu - 1930


W 1930 roku ten dom o nazwie Maison de l'Indochine chciał być syntezą światła metropolii i tradycji Annamów na tle paternalistycznego ducha w czasach kolonialnej Francji. W 1972 roku został przemianowany na Dom Studentów Azji Południowo-Wschodniej .

Sukcesem architektów była umiejętność połączenia oczywistego zapotrzebowania na azjatyckie inspiracje w architekturze tego domu z szacunkiem dla komfortu studentów.

Budynki ówczesnej Azji Południowo-Wschodniej były często niskimi konstrukcjami, często drewnianymi i składającymi się po prostu z parteru. Tutaj budynek nawiązuje bardziej liniami i masą do zachodnich uczelni, ale wystrój tu i ówdzie przywołuje atmosferę Indochin.

Inspiracje wietnamskie można dostrzec wszędzie na elewacji. Duże zwisające dachy z kątami wznoszącymi się jak dziób w kształcie gołębicy, girlandy i makaroniki z glazurowanego piaskowca, które biegną wzdłuż fasady, są symbolami długowieczności i szczęścia. Jaskrawo stonowana płaskorzeźba i mozaika smoka jest inspirowana pagodą Huang-Lung.



 

Fundacja Grecka

Nicolas Zahos - 1932


Nicolas Politis , grecki prawnik i dyplomata, ambasador Grecji we Francji, jest promotorem tej fundacji, która była finansowana z panhelleńskiej subskrypcji w Grecji, a dokładniej przez środowiska frankofilskie.

To osiągnięcie jest dziełem architekta Nicolasa Zahos, jest inspirowane architekturą starożytnej Grecji z jej monumentalną werandą i czterema jońskimi kolumnami, które przywodzą na myśl Akropol.

Całość elewacji zdobią pilastry i ozdobne fryzy w duchu okresu Art Deco.



 

Kuba Dom

Albert Laprade - 1933


Pierre Sanchez Abreu prawnik, choć urodził się w Neuilly-sur-Seine, jego rodzina pochodzenia kubańskiego należy do bogatego środowiska przemysłu cukrowniczego. Wraz z siostrą sfinansuje budowę tego kubańskiego domu, lepiej znanego jako Fundacja Abreu de Grancher , nazwanego na cześć ciotki i jej męża, bliskiego współpracownika Louis Pasteur.


Realizację powierzono architektowi ówczesnych budowli cywilnych i pałaców narodowych, Albertowi Laprade , znanemu z realizacji Pałac Złotej Bramy.


Tutaj odkrywamy hiszpański budynek w stylu kolonialnym, inspirowany katedrą w Hawanie.


 

Fundacja Szwajcarska

Le Corbusier - 1933


To pod wpływem szwajcarskiego matematyka Rudolf Fueter szwajcarska Fundacja zawdzięcza swoją budowę. Ten wybitny naukowiec oczywiście wzywa jednego z mistrzów współczesnego ruchu, Charles-Edouard Jeanneret, związanego ze swoim kuzynem Piotrem.

Pawilon ten jest pierwszym nowoczesnym osiągnięciem Cité Universitaire i jednym z najważniejszych dwudziestolecia międzywojennego.

Znajdujemy zatem zastosowanie jej głównych zasad nowej architektury - pali, niezależne ramy, swobodny plan oraz ogrody elewacyjne i dachowe.

Dom jest zawieszony daleko od ziemi, ogród wsuwa się pod dom.

Budynek o konstrukcji metalowej wsparty na 6 żelbetowych filarach opadających na głębokość ponad 19 metrów.

Podwójny rząd pali odciążający parter. Słupki są odsunięte od elewacji. Niosą betonową płytę, na której spoczywa metalowa konstrukcja 3 kondygnacji mieszkania. Wszystkie są skierowane na południe.

Plan piętra i wolna elewacja, nie są już zależne od ścian nośnych.

Okna banerowe.

Beton zbrojony rewolucjonizuje architekturę otworów Brak ściany nośnej umożliwia projektowanie dużych pasów okiennych biegnących wzdłuż elewacji.

Osiągnięcie to można uznać za prototyp mieszkań w kształcie pręta.

Sklasyfikowane pomnik od 1986 roku.

 

Dom Prowincji Francji

Armand Guéritte - 1933


Pierwotnie projekt ten nosił nazwę Maison de l'Alsace , zawdzięczamy go Murry Guggenheim, synowi przemysłowca Meyer Guggenheim , filantropom z ojca na syna - Solomon Guggenheim, inicjatorowi powstania Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej. Nazwa tego domu, związana z darowizną anonimowego Alzatczyka, zmieni jego przeznaczenie i nazwę na Dom Prowincji Francji, miejsce przyjmowania studentów - „jedni z najlepszych spośród najlepszych synów z każdy z francuskich regionów ”. W finansowaniu projektu będą uczestniczyć władze lokalne we Francji.

Ta imponująca ceglana konstrukcja ma kształt litery U. Dominuje w zachodniej części miasta, a budynek ma imponujące wejście ujęte dwoma łukami. Fasada jest ozdobiona 36 tarczami francuskich prowincji.


 

Kolegium francusko-brytyjskie

Pierre Martin i Maurice Vieu - 1937


Świadectwo przyjaźni francusko-brytyjskiej po Wielkiej Wojnie, budynek ten został sfinansowany przez państwo francuskie i francusko-brytyjską parę Edward i Helen Nathan.

Zbudowane w najczystszym, klasycznym, przedwojennym angielskim stylu budynki łączą w sobie trzeźwość i elegancję. Jego fasada z czerwonej cegły, wieżyczki i okna dziobowe sprawiają, że całość jest mniej masywna.


 


Kolegium Holenderskie

Willem Marinus Dudok - 1928-1938


Jeden z najpiękniejszych budynków na kampusie uniwersyteckim, to wielkie dzieło jest jedynym osiągnięciem we Francji holenderskiego architekta Willem Marinus Dudok , prawdziwego nosiciela awangardowej architektury w międzynarodowym stylu lat trzydziestych XX wieku.

Jego budowa będzie możliwa dzięki darowiźnie patrona Abraham Preyer, kolekcjonera i marszanda, ku czci jego syna, który zginął podczas Wielkiej Wojny.

Wszystko tutaj kręci się wokół formalizmu geometrycznego z zazębiającymi się bryłami i przestrzeniami, prawdziwą grą mas bez wystroju zewnętrznego. W tej realizacji zauważamy pewien wpływ twórczości Frank Lloyd Wright i ruchu Stijl .


Podobieństwo do jednego z jego innych osiągnięć, ratusza Hilversum , ta sama asymetryczna kompozycja bloków, obecność dzwonnicy i krat okiennych.

Budynek składa się z czterech głównych skrzydeł. Budynek ma być funkcjonalny, doświetlony wieloma poziomymi wykuszami i dużymi oknami w pasmach.

Sklasyfikowane pomnik od 2005 roku


 

Fundacja Lucien Paye

Jean Vernon, Bruno Philippe i Albert Laprade - 1951


Dawna flaga zamorskiej Francji, rezydencja zmieniła nazwę po uzyskaniu niepodległości przez kraje afrykańskie, aby zostać Fundacją Lucien Paye , naukowcem, dyplomatą, a następnie ministrem edukacji narodowej, odegrała rolę bezpartyjną. Znikoma w tworzeniu afrykańskich uniwersytetów.


Budynek utrzymany jest w stylu klasycznym w duchu August Perret z ornamentami stanowczo inspirowanymi Afryką.

Rzeźbione filary wejścia zawdzięczamy Pierre Meauzé , płaskorzeźby elewacji Anna Quinquaud . Pochodzą one oczywiście z innej epoki i wyznaczają pewną wizję Afryki z lat pięćdziesiątych XX wieku, głęboko odbiegającą od teraźniejszości.


 

Dom Meksyku

Jorge L. i Roberto E. Medellin - 1953


Budynek ten, zainspirowany współczesnym ruchem, składa się z dwóch równoległych prętów połączonych ze sobą swobodnym skrzydłem o średniej wielkości, przeznaczonym do pomieszczeń zbiorowych.

Całość dopełnia patio ogrodowe.

Kamienna płaskorzeźba inspirowana Majami zdobi jedną z elewacji. Odnosi się do odkrycia malowideł Majów na stanowisku archeologicznym Bonampak.



 


Dom w Brazylii

Le Corbusier i Lucio Costa - 1957


Na zlecenie rządu brazylijskiego projekt szkicu powierzono brazylijskiemu architektowi Lucio Costa , ale ten ostatni powierzył Le Corbusier realizację i kierownictwo budowy. Ale Le Corbusier dokonał ważnych zmian w podstawowym projekcie, a jego współpraca z Lucio Costą stała się napięta i konfliktowa, co doprowadziło do wycofania się brazylijskiego architekta.


Jednak to osiągnięcie jest uznawane przez wszystkich za główne dzieło współczesnej architektury.


Pawilon jest zbudowany z betonu i składa się z trzech głównych budynków. Podłużny blok na pięciu poziomach, który spoczywa na platformie wspartej na sześciu dużych filarach, trapezoidalny blok na jednym poziomie i wreszcie skrzydło z pochyłym dachem.


I oczywiście cechy architektury mistrza nowoczesnego ruchu są obecne wszędzie - bar mieszkalny, podłoga na filarach, panele szklane, polichromia ...

Fasada wschodnia, mieszkanie dyrektora znajduje się w budynku ze spadzistym dachem.

Polichromia platformy. Język koloru.


Niektórzy powiedzieliby, że ten brazylijski dom to tylko ultra brutalistyczny bar mieszkalny, nie licząc polichromii loggii, będącej wynikiem współpracy z jego przyjacielem Fernand Léger , i witraży w holu wejściowym z opalizującego betonu.



Le Corbusier uważał kolor za element równowagi, który wzmacnia biel i „wywołuje drżenie skóry” jego ukochanego betonu.

Jego ulubione kolory to kolory Modernistów , De Stijl i innych, przed tym okresem w latach trzydziestych XX wieku używał delikatniejszych kolorów, widocznych dziś w jego purystycznych willach, takich jak na przykład Maison La Roche w Paryżu.

Ale w przeciwieństwie do ruchu holenderskiego, kolor tutaj nie jest używany, aby uniknąć nieporozumień między równoważnymi ścianami, ale raczej do ujawnienia charakteru każdej ściany.

Różne ścieżki wokół parteru o złożonej organizacji, z których większość jest przeznaczona na powierzchnie wspólne, biura, sale konferencyjne, bibliotekę.

Oba skrzydła są połączone pod budynkiem krzywoliniowym przejściem, które od wewnątrz działa jako przestrzeń pośrednia, a na zewnątrz jako granica dla zewnętrznych łuków.


Rzeźbione freski w holu pawilonu.

Fasada zachodnia

Wschodnia fasada przy alei Pierre de Coubertin

Maison du Brésil jest doskonałym świadkiem architektury w całkowitej kontroli, prawdziwą lekcją jedności opartą na montażu różnych elementów.

Sklasyfikowane pomnik od 1985 roku


 

Dom Kambodży

Alfred Audoul - 1957


Zainaugurowany w 1957 r. Po uzyskaniu niepodległości, został zbudowany dzięki funduszom rządu królewskiego kraju w 1950 r. Dom został zamknięty i opuszczony w 1973 r. Po gwałtownych starciach między mieszkańcami, podczas gdy szalała wojna domowa w Kambodży.

Odnowiony na początku XXI wieku, ponownie otwarty w 2003 roku.

Ten budynek o klasycznej architekturze w kształcie litery U, zdobią elementy dekoracyjne elementy Khmerów inspirowane świątynią Angkor Wat .


 

Dom Indii

J.M Benjamin, H.R Laroya i Gaston Leclaire - 1968


Żyjemy teraz w epoce lat sześćdziesiątych i to osiągnięcie nie jest pozbawione zainteresowania. Trzeźwość i surowość tego baru ożywia kolorowa elewacja, ochra na panelach i zieleń na balkonach. Symetria tego ostatniego celowo zaburza symetrię całości.


 

Ale również…


Duński dom studencki

Kaj Gottlob - 1932


Nordycki neoklasycyzm z tą trzeźwą i rygorystyczną realizacją duńskiego architekta Kaja Gottlob. Fundacja zawdzięcza swoje istnienie mocnemu udziałowi finansowemu państwa duńskiego oraz zaangażowaniu duńskiego przemysłowca Benny Dessau , prezesa browarów Tuborg.


 

Kolegium Hiszpanii

Modesto López Otero - 1935


W całości finansowana przez państwo hiszpańskie, miejsce tej budowy zostało powierzone architektowi Modesto López Otero, który zbudował miasto uniwersyteckie w Madrycie. Budynek ten jest inspirowany Pałacem Księcia Alby w Salamance, Pałacem Monterrey.

W małym ogrodzie, który go otacza, znajduje się kopia popiersia Dama z Elche, której oryginał przechowywany w Muzeum Prado jest w wapieniu i pochodzi z IV wieku p.n.e. Odkryty w 1897 roku, jest do dziś najbardziej słynny i ważny fragment archeologiczny kultury iberyjskiej.

 

Dom Włochy

Piero Portaluppi - 1958


Nawiązanie do starych włoskich domów w tym domu we Włoszech. Na tle powściągliwości budowli zachowało się tu i ówdzie kilka zabytków. Kruchta wejściowa pochodzi z XV wieku, podwójne okna z XIV wieku. Elegancka loggia łukowa.

 

Fundacja Avicenna

Claude Parent, André Bloc, Moshen Foroughi i Heydar Ghiai -1969 (stary Dom Iranu)


Biegnie wzdłuż paryskiej obwodnicy i pozostaje dostępny tylko z jednej strony kampusu uniwersyteckiego. W ciasnym miejscu ten budynek jest całkowitym zerwaniem z innymi. Składa się z dwóch ogromnych kesonów mieszkalnych, z których każdy ma cztery kondygnacje, wspartych na trzech monumentalnych stalowych portykach o wysokości ponad 38 metrów. Zamknięty od kilku lat, jest remontowany z możliwością ponownego otwarcia w 2021 roku.


 

Dom Koreański

Architekci Ga.a i Canale 3 - 2018


The House of Korea to pierwszy wiejski dom wybudowany w mieście od 1969 roku.

Jego budowę powierzono grupie architektów francusko-koreańskich.

Tutaj nie ma wyboru malowniczej fasady tradycyjnej koreańskiej architektury, ale współczesne osiągnięcie.



 

Doszliśmy do końca tego częściowego przeglądu architektury domów i fundamentów Cité Internationale Universitaire de Paris .


Łączy w sobie bardzo eklektyczne architektury, regionalne, tradycyjne style - z mniejszą lub większą inspiracją - ale kilka ikonicznych osiągnięć, które naznaczyły współczesną architekturę. Myślę w szczególności o Kolegium Holenderskim , Fundacji Szwajcarskiej , Domu Brazylii , Meksyku i Fundacji Avicenna .


Koncepcje architektoniczne tych budynków są dziś nadal rozsądne, zmienione po prostu przez ulepszenia techniczne narzucone przez dzisiejsze standardy.


Obecność terenów zielonych pozwala również nieco odizolować budynki od siebie, a tym samym uniknąć wrażenia, że ​​są one wystawą uniwersalną.


Po długim okresie zastoju w budowie nowych domów Cité Universitaire odszedł z nową dynamiką. Rzeczywiście, po początkowych pracach renowacyjnych istniejących budynków, planuje pomieścić 10 nowych domów do 2025 r. Fundacja z Chin wkrótce zaznaczy przybycie drugiego kraju od 1969 r., Po Korei Południowej .


Mam nadzieję, że spotkamy się z tobą w drugim odcinku poświęconym wnętrzom, gdy sytuacja na to pozwoli.


Dziękuję Ci.


 

Dowiedz się więcej ...


La Fondation Émile et Louise Deutsch de la Meurthe (2010) - Brigitte BLANC

Parcours du patrimoine no354.


Grandes villes et systèmes de parcs (1908) - Jean Claude Nicolas Forestier.

Editions NORMA.


Cité internationale de Paris Architectures Paysagées (La) (2010) - Sylviane Tarsot-Gillery

Editions Oeil d'Or.


La Cité Internationale Universitaire de Paris 1920-1951 (2011) - Marie-Astrid Pourchet

Editions universitaires européennes


La nouvelle vie du Collège Néerlandais (2016) - Kahina Meziant

Journal IDEAT.


Willem Marinus Dudok, A Dutch Modernist (1996) - Donal Langmead

Editions Greenwood


Le Corbusier-Pavillon suisse (2004) - Ivan Zaknic

Editions Birkhauser


Alberto Sartoris ou la quatrième dimension de l'architecture (2014) - Patrick Moser

Catalogue de l'exposition dans la villa "Le Lac" (Corseaux Suisse)


Réhabiliter les édifices métalliques emblématiques du XXe siècle (2008) - Jean-François de Canchy

Editions L'Oeil d'or





14 wyświetleń0 komentarzy

Ostatnie posty

Zobacz wszystkie